Sam

Sinds gisteren maakt Sam geen deel meer uit van ons gezin. Een genezingsproces wilde niet echt op gang komen en het was vreselijk om te zien hoe hij kreupelde en o.a. heel veel moeite had om te plassen en zijn andere ontlasting moet haast wel onmogelijk voor hem geweest zijn.                                           Wij zijn in Athene opnieuw naar een dierenarts gegaan om te overleggen of het niet beter is hem een spuit te geven om in te slapen. Daar vonden ze dat hij nog best een kans had om te verbeteren en stelde voor om hem 24 uur aan een infuus te leggen en dan de andere dag bekijken hoe of wat. En de andere dag had hij dan wel veel vocht toegediend gekregen, maar echt verbeterd vond ik hem niet! Een maal uit zijn hok moest hij ontzettend veel plassen en wilde op een gegeven moment zelfs in zijn eigen pis neerzijgen. Ik heb hem toen even meegenomen naar buiten, maar daar herhaalde zich hetzelfde als kort tevoren binnen: een lange plas en dan van vermoeidheid weer willen gaan liggen.                                                                           Opnieuw ben ik de artsen dringend verzocht er een eind aan te maken, maar zij zeiden dat niet te kunnen, of eigenlijk, niet te mogen; de wet verbied dat niet terminale levende wezens geholpen worden om in te slapen. Een uur lang verbleven we daar met elkaar in een lastige impasse en kon ik bijna niet anders dan te zeggen van ik neem hem weer mee en zie wel hoe verder. Toen overlegde men nog eens met elkaar en vertelde mij toen dat er in Griekenland een stichting is die dieren, die op een of andere manier niet meer bij hun baasje kunnen zijn, bij hen worden opgenomen; zoveel mogelijk opgelapt worden en vervolgens aan goedwillenden geven om de rest van hun leven te vertoeven. Na een telefoontje bleek de stichting bereid Sam op te nemen en heb ik afstand gedaan van hem. Wij vinden dit vreselijk en proberen dit alles een plek te verwerken en een plek te geven. 

18 Mei 2017

Ik zit nog na te shaken van de afgelopen twee dagen! Gisteren, terwijl wij samen in de buurt van Delphi wandelden met Sam en Noa, begon Noa ineens wat raar te lopen en geluiden te maken alsof er wat in de weg zat in haar keel en kort daarna begon ze ook, vooral met haar achterlijf, flink te rillen,  te kotsen en moeizaam ontlasting te lozen. Nog geen paar minuten later was ook Sam aan het overgeven en begon kort daarna dezelfde symptomen te vertonen als z’n kleine stiefzus. Het verslechteren van de situatie ging in een ras tempo en onze bezorgdheid veranderde ook richting beginnende angst. Al snel lagen zij beiden hevig rillend met uitpuilende ogen en van alles uit hun lichaam verliezend op de grond. 

Zo snel als ik kon ben ik toen hulp gaan zoeken en binnen een kwartier of zo had ik telefoonnummers van enkele dierenartsen in de buurt en dat moet dan gezien worden 17 tot 20 km verwijderd waar wij vertoefden en een behoorlijk slingerende weg in de bergen naar beneden in het dal naar een stadje aan de zee. 

Ik kreeg meteen contact met een zeer meelevende vrouwelijke arts en zij moedigde mij aan zo snel mogelijk met de patiënten te komen.                                                                                                                  Dus de camper in orde maken om te kunnen gaan rijden: van alles opruimen en/of vastzetten, loskoppelen van het electriciteitsnet en van de blokken halen; voorts de honden optillen en in de camper leggen en daar gingen wij, de wanhoop nabij?!

Eenmaal in het stadje aangekomen reden we gemakkelijk de goede straat in en stonden de dokter en haar assistent al op de uitkijk. De diagnose was meteen duidelijk: vergiftiging!                

   

Vooral voor Sam waren we daar zo’n beetje op het nippertje; in snelle vaart werden er spuiten klaar gemaakt en toegediend. De praktijk was erg goed geëquipeerd met middelen om de gifaanval in de hondenlichamen te lijf te gaan en dat komt omdat het nu eenmaal geregeld voor komt dat er honden vergiftigd worden. In Griekenland zijn heel veel zwerfhonden; je ziet ze echt overal!  Genoeg mensen voeden de beestjes, maar daar staat tegenover dat er ook hondenhaters zijn om verschillende redenen en die proberen door gif te strooien wat aan het probleem te doen.

De behandeling heeft enige uren geduurd en het zag er naar uit dat onze hondjes het overleven zouden. Maar vooral Sam was er dus echt slecht aan toe en hij reageerde ook langzamer dan Noa; leeftijd kan daar een rol spelen, maar natuurlijk ook de hoeveelheid ingenomen gif.

Vanmorgen toch weer, na overleg met de dokter, naar de kliniek en daar heeft Sam nog eens twee uur aan een infuus gelegen en nog meer medicijn toegediend gekregen. Daar knapte hij wel van op en nu zijn we in het stadium van afwachtend van tijd tot tijd iets toe dienend op betere tijden. Noa lijkt nog steeds verder in het genezingsproces, maar gif is een vreselijk iets en het is gewoon inderdaad afwachten hoe het uiteindelijk afloopt.

Wellicht hadden we het in lang vervlogen tijden aan het Orakel hier kunnen voorleggen, maar daar is nu niet veel meer van over dan fantastische verhalen welke zich afspeelden op plaatsen waar velen nu een indruk kunnen op doen op goed geprepareerde opgravingen.

  

Het is waarlijk indrukwekkend om rond te lopen op plekken waar het verleden nog steeds zoveel te vertellen heeft!

  

Morgen gaan we naar Athene en gaan we verder met de Griekse cultuur opsnuiven

 

 

10 Mei 2017

Samen met de groep waarbij wij ons hebben aangesloten staan wij nu op een Griekse camping aan zee met fantastisch weer.       

Na de, te lange periode van elke dag wel meer of minder nattigheid en onze week in Nederland eind April veel koude, is dit een verademing.                                                                 Terwijl ik deze blog schrijf zie ik vlak voor mij een ploeg dames uit de groep sierraden maken van allerlei knopen: hoofdzakelijk armbanden en halsbanden bestemd voor henzelf of familieleden of achter gebleven vriendinnen.                                               

Iets verderop is een aantal mannen bezig kleine plankjes om te gooien met weer een ander houtje; er is veel lol!  

Om hier te komen hebben wij al ruim vier duizend km afgelegd; vanuit Frankrijk naar Nederland omdat mijn zusje Greetje vierde dat zij op 28 April vijftig jaar getrouwd was met mijn beste zwager Leo. Het was een gezellig familiefeest.                           En omdat wij toch in Hoogeveen waren zagen we natuurlijk ook twee van onze kinderen en kleinkinderen; ook dat was weer een feest voor ons. Bovendien hebben wij kennis kunnen maken met de ouders van Siebe.  

Daags na de bruiloft zijn we gaan afzakken naar het zuiden en de reis ging door Duitsland alwaar wij twee maal een overnachting deden op voor ons natuurlijk totaal nieuwe plekken en ik kan niets anders zeggen dat dat wonderwel in de smaak is gevallen. Midden in Duitsland zo ongeveer kwamen we bij een kleine camping aan de rand gelegen van een piep klein dorp waarvan de meeste huizen met vakwerk in elkaar waren gezet       

Er bleek een Nederlandse eigenaar te zijn die zich daar de koning te rijk voelde; bovendien bleek ook de enige kroeg en tevens restaurant een Nederlandse uitbater te hebben. Het was dus niet zo verwonderlijk dat ze het daarom Hoek van Holland noemden. Daarnaast heette de engelse lieden aan de overkant van de rivier:Harwich; het wachten is wanneer de pont daar gaat varen.    

Eenmaal in Ptuj, Sloveni║ aangekomen op woensdag 3 mei, bleken wij toch niet de eersten te zijn; er waren reeds drie stellen ons voor gegaan. De volgende dagen druppelden de twee║ntwintig campers van de Nederlanders binnen en werden wij ge´nstalleerd tot groep. De paar dagen in Ptuj hebben wij gebruikt om uit te rusten en het stadje te bezichtigen. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een gezellig stadje was en een bezoek dubbel en dwars waard.                                                 

Het ging verder en verder en we kwamen in Servi║ aan op een plek aan de Donau, welke we al enige malen overgestoken waren in meerdere landen; kun je nagaan hoe zo'n rivier meandert. 

En nu dus in Griekenland. De groep van de mannen en vrouwen krijgt steeds meer allure; er beginnen zich ook subgroepjes te onstaan wat op zich heel gezellig is. 

Morgen gaan we op excursie naar Thessaloniki; de bus komt met gids en al om negen uur voor rijden en we worden om       's middags een uur of vier weer opgehaald.       


13 april 2017

Het is witte donderdag;begin van deze middag gingen de hechtingen van de operatie wegens verbeteringen rondom mijn linkeroog eruit en kon ik dit oog na acht dagen ook weer openen; wat een verademing!! Het resultaat voldoet wat mij betreft geheel aan mijn verwachting:

:  

Dan kunnen we nu met een gerust hart onze kamper voor de zomertocht van ca. 5 maanden in gaan laden om met een wagen volgeladen a.s. dinsdag te vertrekken richting Nederland.           Van de organisatie NKC hebben we intussen ook alle papieren en reisadviezen ontvangen om ons voor te bereiden op de Griekenland tocht. We hebben er zin in al blijf ik heel benieuwd hoe het ons gaat bevallen in een groep van 44 personen.  

Tot dinsdag nog vier heerlijke wandelingen in dit wonderschone land in fantastisch mooi zomer weer:                                                                   

 

 

26 maart 2017

De lente blijft het onovertroffen jaargetijde!

Neem bijvoorbeeld een wandeling direct van onze woning, de straat uit die zich om de bocht sterk naar beneden ontrolt en vervolgens een stuk van een paar honderd meter langs de bochtige toegangsweg naar Quarante om vervolgens linksaf te slaan richting het zuiden op een smal asfaltweggetje en dan al verwonderd dwalend beurtelings langs velden met de voorzichtig ontluikende druivenranken en dan weer stukken door het bos in een fantastisch mooi glooiend landschap met vertederende vergezichten afgewisseld met schuilhutjes voor de druivenplukkers en kastelen voor de wijnbaronnen om na zo’n vijf kilometer bij de oevers van het Canal-du-Midi aan te landen waar het bij heet weer heerlijk koel is en de honden steevast een bad nemen en af en toe een boot zich fluisterend door het water voort beweegt met altijd vrolijk zwaaiende lieden aan dek! Op zo’n wandeling kan je geluk niet op.

  

 

Afgelopen week heb ik mijn vijfenzeventigste verjaardag mogen vieren temidden van onverwachts onze drie kinderen die mij wijs hadden gemaakt om half zes met mijn telefoon paraat te zitten om in een zogenaamde houseparty app een moment  tegelijk samen verbonden te zijn. Maar terwijl het contact tussen ons tot stand kwam stonden zij gedrieën voor de deur; ook toen kon mijn geluk niet op!

Samen met nog vier vrienden heel gezellig en smakelijk gegeten in een Table d’Hôte aan het Canal-du-Midi met een voor de eigenaar toepasselijke naam “Le Pouquoi pas”.

 

Deze week ben ik ook op consult geweest bij een plastisch chirurg om te overleggen wat de mogelijkheid is mijn onderste ooglid van het linkeroog wat meer in model te krijgen. Maar een vraaggesprek mijnerzijds kwam er niet van; de vriendelijke dokter zag natuurlijk meteen waarom ik hem bezocht en gaf mij zonder dat ik ook maar iets hoefde te vragen alle informatie welke ik van belang achtte. Dus wat restte was een afspraak maken met de anesthesist en nu wachten om volgende week woensdag 5 april de verbetering te ondergaan. Alle positieve gedachten van jullie richting mij zijn van harte welkom.

Na de operatie moet ik na acht dagen nog eens bij de dokter langs en kunnen wij de dag daarna onze camper klaar zetten voor de voorjaar en zomer trektocht.

 

 

4 maart 2017

                     Nou, dit was 'm dan! Onbegrijpelijk dat zo'n kanjer zo lang is blijven wonen in een betrekkelijke nauwe ruimte onder een dashboard van onze camper; hij/zij moet het daar toch naar zijn/haar zin gehad hebben. Maar voor ons een opluchting dat wij nu de zekerheid hebben dat we in ieder geval geen last meer zullen hebben van dit toch ook wel weer mooi diertje.            Het was overigens wel prima dat de kar in de garage was, want het bleek dat we aan een nieuwe accu toe waren èn het zeer raadzaam was dat, gezien de leeftijd, ook de distributieriem vernieuwd diende te worden. Nu a.s. vrijdag nog een algehele inspectie en onderhoudsbeurt van het woongedeelte en dan kunnen we ons opnieuw voorbereiden voor het komende seizoen! De planning ligt voor een deel klaar en nu maar zien wat daar allemaal van terecht gaat komen.                             Ik ga daar natuurlijk zeker over berichten, maar eerst nog later in deze maand een consult bij een dermatoloog en tevens plastisch chirurg in Beziers om vast te stellen of er een medische indicatie is het linker ooglid, dat enigszins uit het lood is vanwege de operatie van het carcinoom, te corrigeren. Als dit het geval is hoop ik, nog vòòrdat we half april beginnen aan de grote trek van 2017, geholpen te kunnen worden; on verra!       Maar allereerst nog even mijn 75e verjaardag vieren Lachend.              

10 Februari 2017

Eergisteren besloten we, nadat het beest zich 's morgens opnieuw had laten horen dat ie er nog steeds was, op weg naar huis te gaan; eerst dachten we daar nog twee etappes van te maken, maar gaandeweg rees bij mij de gedachte gewoon maar ineens de ruim 700 km te overbruggen en dat lukte wonderbaarlijk wel!                                                       Meteen even flink doorgepakt met de camper zoveel mogelijk leeg halen en daarna lekker eens lui een avondje in onze stressless zetels onderuit.                                                         Des andere daags het restant uit de reis mobiel gehaald en daarna direct naar Narbonne met die kar om bij de Fiat garage de opdracht te geven ons definitief te verlossen van de extra passagier die het dan toch maar gepresteerd heeft om ongevraagd met ons mee te liften van Luz in Portugal tot Quarante in Frankrijk.                                                          De directie van de garage heeft mij verzekerd dat de camper weer geheel dier vrij en met alle draadjes weer aan elkaar uiterlijk a.s. dinsdag weer tot onze beschikking staat  

3 februari 2017

Op 28 januari hebben we afscheid genomen van onze medebewoners van de camping in Luz. Als je, in ons geval, twee maanden op eenzelfde plek hebt gestaan, blijkt, dat als je weer weg gaat, een hechter contact met de omringende gasten hebt gehad dan je tot dan toe je gerealiseerd hebt. Wij weten nu al dat we volgend jaar daar in elk geval in een warm bad onthaald zullen worden; en, waarschijnlijk niet in de laatste plaats, hebben Sam en Noa daar ook zo hun bijdrage aan geleverd.

Onze eerste stop was een eindje voorbij Sevilla, nabij Humilladero; een prima camping, maar verder wat saai en dat kwam helemaal tot uiting toen we daar andere daags 's avonds gingen eten en we tot aan dat we weer vertrokken de enige gasten waren.

De omgeving is wel weer prachtig hoor; en vaak ook stuiten wij wel op iets opmerkelijks; bijv. tijdens de wandeling in het bos zien we ineens een auto staan met een drietal vogelkooitjes op het dak. Iemand die inplaats van zijn hond, zijn vogeltjes uitlaat dacht ik nog en maakte een opmerking in de richting van de vermoedelijke bezitter van de auto, maar nee, het bleek dat hij hier gewoon stond te wachten op eventuele kopers van de vogeltjes. Toch een bijzondere plek om vogeltjes te verkopen vonden wij.

Na enkele dagen zijn we aangeland op een camping in de buurt van Vera, een stadje aan de oostkust nog net in Andalusië. Na informatie omtrent de afgeladen volheid van campings aan de costa's die op onze route liggen, hebben we besloten hier wat langer te blijven omdat het op deze camping wat rustiger is en bovendien op nog geen vijf minuten van goede wandel mogelijkheden ligt, landinwaarts of langs de zee. Het is een en al tuinbouw in deze streek en je hebt een dikke kans dat als je een krop sla koopt ergens in Europa, deze dan ergens hier vandaan komt

Terwijl ik deze blog zit te schrijven ben ik tegelijkertijd aan het wachten op een "deskundige" op het gebied van ongedierte onder de motorkap of dashboard van een camper en in dit geval de onze!                                                                                 Sinds onze laatste week in Portugal hebben wij een krabbelend en zeker ook walnoten etend diertje onder het dashboard en wat we ook geprobeerd hebben, het is tot nu niet gelukt hem of haar zoveel schrik aan te jagen dat het verdwijnt. Omdat we dit diertje 's nachts niet horen, dachten wij eerst nog dat ie niet meegekomen was, maar helaas bleek dit wel het geval. Mijn laatste truc is nu vloeibaar gas in één van de luchtroostertjes aan het dashboard te spuiten op het moment wanneer deze metgezel zich meldt en daar kan ie beslist niet tegen. Ook hier dachten wij dat we het uitgeschakeld hadden; hetzij door vergiftiging van het gas of gewoon verjaagd hierdoor, maar ook nu werden we op de hardnekkigheid van dit diertje gewezen. Na ongeveer 24 uur meldde hij of zij zich weer. Dus we zitten nu in de fase dat wanneer ie zich weer meldt, ik meteen weer een straal gas richting lastpost spuit en dan maar weer afwachten wat er gaat gebeuren. Ondertussen hulp gevraagd bij de eigenaars van deze camping en na een telefoontje deelde de vriendelijke man mij mee dat er in de loop van de dag iemand komt die wellicht ons van deze ellende verlost. We zitten wel in Spanje; het is dus maar afwachten of 'in de loop van de dag' inderdaad vandaag is of mañana!Fronsen        Er is ook wel een beetje haast bij, want intussen heb ik gemerkt dat er al wat (onschuldige) functies uitvallen van onze camper en mocht er niet gauw de oplossing komen, dat wordt het versneld, in twee dagen naar huis rijden om in Quarante naar een garage te gaan. Ik houd u op de hoogte.            

 

15 januari 2017

We hebben gezien dat de winter zowat overal in Europa heeft toegeslagen, maar gelukkig lijken wij hier in de Algarve die dans te ontspringen! Ook vanmiddag nog eens heerlijk naar de kust gelopen en daarna over een mooi wandel pad geslenterd en onze viervoetige knakkers konden hun lol ook niet op. De afsluiting is dan altijd voor ons nog een half uurtje op het strand zitten/liggen zonnebaden en vooral voor Sam langs de kustlijn achter de meeuwen aan, die hem natuurlijk gewoon uitlachen en hem vliegen te dollen. Noa vermaakt zich altijd wel met soortgenoten.

Lopen met de honden blijft een belangrijk onderdeel van de dag en wij blijven er daardoor behoorlijk fit bij. 

  

Verreweg de meeste wandelingen/uitjes zijn goed te doen voor ons, maar zo af en toe leggen we onszelf een wat lastiger taak op en wordt het in meer of minder mate afzien geblazen, wat dan uiteindelijk enorme voldoening geeft.

Laatst tijdens een klauterpartij over flinke hoogtes en via lastige doorgangen en smalle, uitgeholde paadjes, zei Femmie zo achter mij: “kijk hier joh, een zonnebadende adder”! Het is prachtig om van de natuur te genieten, maar in dit geval sloeg de schrik bij mij met terugwerkende kracht toe, want ik was voor hetzelfde geld bovenop dit beest gestapt in plaats van er met één centimeter net naast! En ik wil maar liever niet denken wat er dan zoal voor taferelen kunnen plaats vinden zo ver weg van de bewoonde wereld en hoog in de bergen. Maar het blijft natuurlijk een interessante gebeurtenis om nog eens hier en daar te vertellen en intussen is de slang ook flink aan het groeien.

Ook laten de honden ons niet in de steek door ons van tijd tot tijd te verrassen met het een of ander; zo werd Sam weer eens aangevallen door één van de honden uit een groep van zes welke ons met veel geblaf plots omringden. Even dachten wij dat het daarbij bleef, maar toen sloeg de baas van de roedel toe en bleek Sam bij latere inspectie gebeten te zijn in zijn linker achterpoot. De wond aan de poot noodde een bezoek aan de dierenarts uit en is intussen volledig geheeld.

Noa overvalt ons vaak met geheel eigen aktiviteiten; tot nog toe heeft zij deze vakantie twee kippen een eind weggebracht en ook eenzelfde aantal ganzen naar de ganzenhemel verwezen. De eigenaren zijn er vooralsnog niet rouwig om en vinden het niet nodig dat wij hen een vergoeding voor de geleden schade betalen: het is de natuur hè….!

 

Op een avond, zo rond de Kerst zochten wij een restaurant in Lagos en kwamen er daarbij al snel achter dat meerdere eetgelegenheden, welke bij ons al van vorige jaren bekend waren, nu gesloten bleken en dus kwamen we terecht bij een voor ons nieuw adresje. Waarschijnlijk vanwege de vele sluitingen was het hier al redelijk vol, maar we konden nog wel aanschuiven aan een vierpersoons tafel. Het bleek al gauw dat we tussen Nederlanders zaten en dat twee daarvan al behoorlijk aan de maat waren wat alcohol betrof en tot overmaat van ramp begonnen ze elkaar te beschuldigen dat de ander dronken was; vooral de dame(?) deed dat ook nog luidkeels. Maar het wonderlijke was dat er ergens zeker nog een restje fatsoen zat want, zodra de ober kwam deed ze net of er niets aan de hand was en sprak ze op beleefde toon tegen hem. De verbazing bij de omstanders was duidelijk. De snoodaards waren al aan hun toetje toe en vertrokken daarna gelukkig snel en de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik bij de man toch enige schaamte bespeurde.

Toen wij het restaurant verlieten en door het gezellige straatje gearmd naar beneden liepen kwam er zo ineens een aardige dame op ons af die ons uitbundig bedankte omdat wij daar haar tegemoet liepen en zoveel liefde uitstraalden naar onze directe omgeving; nou, onze dag kon niet meer stuk natuurlijk!

 

Een geheel ander onderwerp is het beleid hier in de Algarve aangaande het afval wat wij mensen zoal hebben en kwijt willen. Al wandelend, fietsend, etc. door het land zie je om de haverklap een aantal bakken staan waar iedereen zo zijn spul wat hij of zij kwijt wil, in kan gooien en ook indien de bakken vol zijn, gewoon er naast of in de buurt achter kan laten. Andere ‘specialisten’ halen uit deze afval dan weer van alles wat opnieuw te gebruiken is of op andere manieren te gelde gemaakt kan worden en daarmee maken ze van deze plekken veelal wel vaak een zootje, maar het is dan wel een geconcentreerde rotzooi en in de verdere omgeving is het dan toch meer opgeruimd dan dat we in sommige streken elders hebben gezien. 

Van staatswege wordt van tijd tot tijd deze afvalplekken wat opgeruimd om vervolgens weer snel te worden waar ze voor gecreëerd zijn.

 

Ik heb al meerdere keren in andere blogs vermeld hoe goed alles hier op de camping geregeld is en ook hoe schoon; zelfs de toegangswegen tussen de ‘straatjes’ van de camping worden nauwkeurig in de smiezen gehouden en de bladblaas specialist speurt goed rond om elk gevallen blaadje of ander onraad direct aan de kant te blazen zodat het niet in de weg ligt van de zeer gewaardeerde tijdelijke bewoners van deze kampeer-kolonie.

  

 

Gezien het weer, ook richting onze woonplaats in Frankrijk, zien wij het hier nog even aan alvorens voorbereidingen te maken voor de terugreis, maar zodra dat voor ons weer positief is, zullen we vooral februari gebruiken om de trektocht naar Quarante te doen. 

Ons relatieve korte verblijf thuis zal o.a. in het teken staan van onderzoek naar hoe en waar ik verder kan gaan om mijn linker oog weer in redelijk model te laten brengen. Het onderste ooglid blijft toch wat teveel naar onderen hangen vanwege de hechting na het verwijderen van de tumor; een kleine ingreep, waarbij het ooglid wat naar boven getrokken wordt lijkt noodzakelijk om het oog beter te beschermen.

 

En verder kijken we uit en zijn we benieuwd naar al de verrassingen die 2017 ons zal gaan bieden en waarvan ik dan weer kond zal doen in volgende blogs.

 

 

 

 

 

Uitslag verwijdering tumor.

L.s.

Ik kom net van de dermatoloog en hij kon gelukkig bevestigen dat de cartioom volledig weggesneden is.  Wat een opluchting!   Nu om de zes/zeven maanden een bezoekje om te controleren of er niet ergens anders iets de kop op steekt.  

 

15 december 2016

Op onze laatste halte in Spanje hebben we gestaan op een camping midden in het nationale park: De Cabañeros genaamd; dit gebied wordt terplaatse ook wel de spaanse serengeti genoemd. Of dat terecht is kan ik niet beoordelen, maar het was er wel bijzonder prachtig! Oerwoudachtige bossen afgewisseld door wijdse vlaktes met ruige rivieren en meren; vele soorten dieren waar de zwarte gieren en en de golden eagles wel voor mij het meest indrukwekkendste waren.                                    Ofschoon we op een gegeven moment omringd waren door wel zeven of acht golden eagles, is het mij niet gelukt om daar een foto van te maken. Het was adembenemend!! Bovenstaande zwarte gieren stonden afgebeeld in de folder. Het werd nog even spannend om na uren rijden het park te verlaten; daarvoor moesten we dwars door een klein stadje met zulke smalle straatjes dat de spiegels ingeklapt moesten worden en we voorzichtig manoeuvrerend en de adem inhoudend dit moesten volbrengen.                                                                             En nog diezelfde avond stonden wij in Midden Portugal op een ruige camping van een hollandse eigenaar, een biertje drinkend, rustig na te genieten van een mooie tocht. De beheerder van die camping bleek een echte globetrotter te zijn geweest, eerst met zijn vriendin/vrouw en later uitgebreid met kindertjes. Hij kon daarover boeiend vertellen                                                       

Van hier zijn we doorgetufd naar Aljezur:                                 

en vervolgens na een week naar Luz alwaar wij in een bouwput terecht kwamen. Dat zit zo: er wordt vlak naast onze staanplaats een spiksplinter nieuw gebouw neergezet waarin dan vanaf juli 2017 moderne en luxe faciliteiten worden aangeboden. Omdat we gereserveerd hadden, hebben ze ons omtrent deze verbouwing wel ruim van te voren geïnformeerd, maar destijds hebben we ons toch niet precies gerealiseerd welke omvang deze verbouwing zou hebben. Maar intussen zijn we er al helemaal aan gewend en is het soms ook interessant om op de eerste rij te zitten aangaande hoe sommige werkzaamheden verricht worden.

Ergens in het voorjaar of vroege zomer van dit jaar ontwikkelde zich bij mij onder mijn linkeroog een pukkel die toch langzaam maar zeker groter werd. Eerst nog denkend dat het een soort gerstenkorrel was welke een keer weggehaald moest worden, werd ik eenmaal in october bij mijn huisarts in Franrijk toch op andere gedachten gebracht omdat zij mij dringend adviseerde deze pukkel eens aan een dermatoloog te laten zien.                   Maar dat was niet zo maar even zogezegd, zogedaan; zonder te overdijven kan ik zeggen dat ik tenminste twintig dermatologen hebt geprobeerd te bellen om een afspraak te maken, maar het beste resultaat was dat ik in mei van het volgende jaar kon komen. Goede raad was echter niet duur, want omdat we al spoedig weer naar het warmere zuiden zouden gaan verkassen voor de komende winter heb ik met succes geprobeerd een afspraak te maken met de dermatoloog van het ziekenhuis in Alvor, een stadje zo'n 25 km van onze verblijfsplaats in de Algarve. De planning was dat we daar 15 november zouden aankomen en op 28 november kon ik dan terecht.                     Intussen is dit dan geschiedenis; de arts constateerde dat de tot puist uitgegroeide pukkel een huidkankergezwel was en zo snel mogelijk weggesneden diende te worden. En ook dat kon wel zogezegd, zogedaan! Twee dagen later liep ik er zo bij:                 Na een dag of vijf werd de ooglap vervangen door een kleinere pleister en leek het leed al weer een stuk lichter. Echter later in de week kreeg ik veel last van als maar een traanoog en dat mondde uit in een ontsteking van het oog. Dus toen maar weer naar de oogarts en die heeft me medicamenten voorgeschreven ter bevordering van heling en in dat proces zit ik nu terwijl ik dit schrijf. Het gaat wel

weer aardig de goede kant op.     

Gisteren dacht ik de uitslag te krijgen van het resultaat van het wegsnijden van de ongerechtigheden op/in mijn huid, maar door feestelijkheden hier in Portugal is dat verlaat en nu is de afspraak dat de dermatoloog mij belt zodra het binnen is.         Ik zal dan ook de uitslag apart per blog vermelden!        

En dan genieten wij maar gewoon verder van het hier vertoeven in meestal aangenaam weer.                                                                                                                                  

Rest mij nu nog om al mijn lezers hele fijne feestdagen te wensen en dat een ieder ook het volgende jaar maar weer mag ontvangen en mag geven wat gewenst is.                                                       

 

 

 

 

 

 

 

Het begin van een nieuwe reis.

Wij hadden besloten om zaterdag 29 oktober te gaan beginnen aan onze volgende winter reis en deze gaat opnieuw via een aantal stops naar de Algarve in Portugal vanwege het feit dat het daar over de hele winter periode genomen het beste weer te verwachten valt van heel Europa.

Gedurende de dagen voor het vertrek was de camper weer volledig bepakt en gezakt door ons en stond dus klaar op het kerkplein, vlak bij onze woning.

Toen we toch wel wat aan de vroege kant wakker werden zijn we ietwat vrolijk gespannen begonnen aan de dag; Femmie nog even douchen en daarna de honden uitlaten en ik ga dan het ontbijt klaar maken, nog wat spulletjes bij elkaar harken en de luxe auto alvast in de garage zetten. Maar daar kwam het toch even niet van: er werd op de deur geklopt en daar stond onze buurman mij bedremmeld aan te kijken. Ik dacht in eerste instantie dat hij afscheid kwam nemen en begon mijn afscheid- ceremonie-houding an te nemen. Doch de buurman hield mij wat van zich af en stamelde dat er iets zeer ernstigs was gebeurd, waarop ik hem dus meteen binnen nodigde en er ondertussen in mijn hersens enkele mogelijkheden flitsten waar ik mee geconfronteerd zou kunnen worden. Maar hetgeen hij mij vertelde had ik in de verste verte niet verwacht; hij had de voorgaande avond en nacht teveel gedronken en soms gaat hij dan rare dingen doen en in dit geval was dat alle vier de banden van de camper leeg laten lopen!

Onze woonwagen stond geheel plat op de straat! 

De buurman stotterde nog wat omtrent het alcoholprobleem dat hij heeft en hield niet op zijn excuses te maken, maar ik sprong toen toch snel in de handeling stand en sommeerde hem meteen alles in het werk te stellen dat die banden weer opgepompt zouden gaan worden; en dat een gesprek over zijn idiote daad wel een keer gehouden wordt. Het hielp en hij spoedde zich het huis uit en daarmee mij achterlatend in toen een beginnende wanhoop. Het is zaterdag, de garages zijn dicht; gaan wij vandaag nog op weg???

En dan komt Femmie blij de kamer in na haar wandeling met Sam en Noa en is zij aan de beurt om zich een rotjeknor te schrikken, maar heeft ook een zinnig voorstel voor handen. Een vriendin die vlak in de buurt woont heeft een man die bijzonder handig is met auto’s en misschien weet hij een oplossing; en dat had hij. Hij heeft namelijk een compressie apparaat en daarmee kwam hij terstond naar mij toe bij de camper om vervolgens de banden weer op de gewenste spanning te zetten. 

En zo konden wij toch nog na een stroeve start aan ons nieuwe avontuur beginnen!

Oh ja, deze kwestie zal zijn (dikke) staart nog wel krijgen.

 

Deze blog zit ik te schrijven op onze eerste stop in Catalonië; we staan op een camping vol met Spanjaarden die vanwege Allerzielen, Allerheiligen,Halloween en Herfstvakantie tenminste een lang weekend  of langer vrij hebben; wonder boven wonder hangt er overdag een gezellige sfeer en is het ’s nachts gewoon stil. Dat hebben we in het verleden weleens anders meegemaakt.

 

Vandaag hebben we het stadje Prades bekeken; het is een mooi, schoon en oud stadje met een duidelijke structuur: een zestal lange straten bebouwd aan beide zijden met fraaie, vaak hoge en smalle huizen en deze straten komen allen op een plein uit dat behalve het gemeentehuis en postkantoor, vooral gekenmerkt wordt door de aanwezigheid van de vele eetgelegenheden en, zoals wij konden vaststellen, zeer goed bezet waren. Verder werd het zonnige plein bevolkt met dooreen krioelende kindjes, beminnelijk gadegeslagen door veelal de grootouders terwijl papa en mama dus gezellig rustig zaten te eten.

 

Hieronder een foto van een huismuur waar de eigenaar zo’n beetje alle werktuigen welke hij in zijn leven heeft gebruikt ten toon spreidt:

 

Na deze nog te houden winter reis hebben wij ook de trip voor het voorjaar 2017 al geboekt; het wordt een groepsreis van zes mei tot 14 juni met een aantal bemande campers door Griekenland en Albanië. 

Naar deze ervaring kijken wij zeer benieuwd uit.

En voor daarna lonkt Zuid Italië.


21 oktober 2016

Nou, het was een formidabel feest ter ere van het behalen van zijn vijftig jaar voor onze Peter; een gezelschap dat er duidelijk zin in had om eens op een ludieke wijze zo'n feestje te vieren met daarbij alle medewerking van de weergoden, een op de achtergrond sympathieke verzorging en spelbegeleiding van een onzinnige speurtocht, maar wel één waarbij je lekker wat lol kon trappen; kortom: een party om met een brede glimlach op terug te kijken. 

                

Een dag van te voren hadden onze kleinkinderen Tijs en Rosan gevraagd om de Abraham alvast op de feestplek te installeren samen met ons en daarna werden wij door hen uitgenodigd voor een etentje in een knots gezellig biologisch restaurant; de tranen biggelen weer over mijn wangen nu ik er aanterug denk.                  

 

De dag na het feest zijn wij meteen op weg gegaan richting het zuiden en tevoren was het plan: 'we zien wel hoe ver we dagelijks komen'; in elk geval gingen wij onze vrienden bezoeken in Tamniès en Lorp-Sentaraille, resp. in de Dordogne en de Pyrenées Orientales! Tijdens de trip bleven we maar de bof houden dat we vergezeld bleven van het schitterende weer; o.a. ook handig om op een gemakkelijke wijze het brood te roosteren

 waarnaar onze viervoetige vriendjes iedere dag uitkeken na de ochtend wandeling om daar een snee van te verorberen.              

En de reis ging voorspoedig; na twee overnachtingen en daartussenin een inspannende tocht tijdens een spitsuur dwars door Parijs, konden we onze camper plaatsen in de tuin van onze vrienden om vervolgens, na een hartelijke verwelkoming lekker een avondje bijpraten om na een stevig ontbijt de op één na laatste etappe te rijden van onze zes maanden durende reis. Ook daar hetzelfde ritueel als de dag ervoor; een prettig weerzien en een genoegelijk avondje. Heel fijn om deze stops te mogen hebben. Marion en Hans runnen daar, in een werkelijk schitterende omgeving met prachtige uitzichten op de Pyreneeën reuzen, een B&B oftewel een Chambre d'Hôte: 'Florivalier' genaamd. Femmie en ik kunnen iedereen deze plek aanraden en het zal een ervaring voor je worden als in een warm bad!

                                     

En toen waren we weer thuis; ook wel weer even lekker. Het zal niet voor een al te lange periode zijn; wat zakelijke dingen regelen, een halfjaarlijkse controle bij de huisarts voor mij en de jaarlijkse controle en inentingen voor Noa en Sam, onze woonwagen eens goed van buiten en van binnen schoonmaken, de fietsen nakijken en opnieuw afstellen, ook wat vriendschappen aanhalen hier en daar en dan gaat het weer richting verder naar het Zuiden!  

 

Intussen is de kamper weer klaar om ingericht en bevoorraad te gaan worden en dat gaan we dan de komende week doen!

Het plan is om precies over een week te vertrekken en een reis van twee weken te maken naar een wat langere verblijfplaats in de Algarve.

 

Tot daar dan Knipoog              


24 september 2016

Vanwege een mankement aan mijn laptop verschijnt er pas nu weer een verhaaltje omtrent ons wel en wee in en rondom onze woonwagen.

 

Wat een fantastisch tweede deel van de zomer en ook nog het begin van de herfst mogen we meemaken! Na twee jaar achter elkaar tijdens ons verblijf hier min of meer ergens in augustus vervroegd vluchtend richting ’t zuiden vanwege een overvloed van nattigheid, plenzend vanuit donkere wolkendekken, konden we nu samen met ons allen vrijwel dagelijks zes weken lang genieten van al het moois dat Nederland te bieden heeft.

 

In Limburg hebben we opnieuw een week gestaan op de mini-camping in Buggenum, vlakbij Neer. Niet alleen is deze camping vanwege zijn eenvoud, ligging aan de Maas, de oprechte belangstelling van de chef en een heel goede plek voor de honden, zeer geschikt, maar ook om van daar uit gemakkelijk oude vrienden, buren en vertrouwde kennissen te ontmoeten. Zo waren wij op een gegeven moment aangenaam verrast toen we gezeten op een terras van een eetcafé meerdere keren spontaan werden aangesproken door vroegere dorpsgenoten; destijds geen idee gehad dat we zo opgenomen waren in de gemeenschap.

Ook werden we op deze camping door onze vroegere buurman, die  bijna iedere dag efkes kwam buurten, op de hoogte gebracht van hoe je een platte kip moest bereiden en daardoor dan veel lekkerder kon genieten van het geheel. Het gaat ongeveer zo: eerst de rug van het dode beestje eruit snijden of knippen en vervolgens de poten onder de overgebleven romp vouwen en goed plat aandrukken om dan naar smaak gekruid het geheel langzaam te braden; zodoende komt de hele kip tot een soort dezelfde smeuïge smaak!

Tijdens ons bezoek aan Peter&Nell in Stramproy, altijd gezellig!, werd ik uitgenodigd om een rit mee te maken in een kar met hun twee paarden bespannen; het was ouderwets fantastisch om zo voort te vlieden over de bospaden in het grensgebied van Nederland en België en helemaal toen ik ook nog een poosje de teugels in handen mocht houden!

  

 

Na Limburg kwam Zuid-Holland aan de beurt en nestelden wij ons op een boerderijcamping in de Hoeksche Waard vlak onder Dordrecht. Een tunnel onder de Dordtse Kil bracht ons met de fiets in een half uur naar Trees&Hans alwaar ik bloedend en wel ze kon begroeten; dat kwam zo: gezeten op de fiets met de telefoon in mijn rechterhand als hulp om de goede route te rijden, kwam ik plotseling te vallen doordat ik begreep dat we iets te ver waren en moesten keren en ik ook meteen in de rem kneep van alleen mijn voorwiel terwijl ik de kering al had ingezet. Voordat ik begreep wat er gebeurd was lag ik met de fiets boven op mij met mijn gezicht op het asfalt. Stom, stom, stom en lelijk gehavend met veel bloed zodat alles nog erger leek.

  

Na een eerste verbazing en schrik gingen onze vrienden toch snel in de hulp stand en zelfs de buurvrouw kwam eraan te pas met een fles jenever om de wonden te ontsmetten en eventueel een slok te nemen voor de shock!   

 De genezing ging echter voorspoedig en na een dag of tien was het aangezicht volledig hersteld en mijn kneuzingen aan vingers al zover over dat mijn linkerhand weer helemaal door mij ingezet kon worden bij de noodzakelijke verrichtingen.

En nadat ook nog eens het vernielde glas van mijn iPhone was vervangen was alle leed weer geleden.

  

Grenzend aan de camping bevond zich een, naar schatting zo’n tien ha akker met uien die juist gedurende de eerste dagen van ons verblijf geoogst werden. Het was aardig om te zien dat na het rooien van een stuk er meteen al mensen rondliepen de achterblijvers te rapen; en dat waren er niet weinig hoor: zakken vol gingen op deze wijze naar de scharrelaars die dan vermoedelijk de komende winter genoeg hebben om elke week stampot te eten. 

Hoeksche Waard, de Bijbelbelt, Ruth en Boaz; de link kwam als vanzelf bij mij op!!.

  

 

Verder ging het naar Noordwijkerhout en gezien het alsmaar prachtige weer kwamen wij hier tijdelijk te wonen op een volle camping, niet ver van de zee. En omdat de scholen net weer waren begonnen kwamen er ook meerdere groepen leerlingen hun kennismaking met elkaar hier op de camping een paar dagen intensiveren! Ook deze plek was uitermate geschikt om per fiets naar de omliggende plaatsen te rijden om vrienden te bezoeken of andersom; bijv. Ada, die ook nog uit haar eigen tuin heerlijke onbespoten appeltjes en pompoenen mee bracht. En vooral Femmie en Sam waren heel gelukkig met de zee op loopafstand; tjonge, wat heeft die Sam weer over het strand vlak langs de aanrollende golven gerend, gedold en gespeeld? met de zich uitslovende meeuwen; een schouwspel tot vermaak van meerdere strandgangers en tot vreugde van mijn lief die daardoor kilometers kon lopen langs de Noordzee.

 

Langzaam vorderde de maand September en verhuisden wij naar Loenen op de Veluwe; een camping ditmaal waar de campingbeheerder zelf ook kampeert gedurende het seizoen. Het terrein is van zijn oude vader die daar op zijn drieënnegentigste alleen woont en ook dagelijks zijn rondje deed over de camping en graag vertelde over zijn ervaringen als boer. Het weer was ook hier de oorzaak van af- en aanrijden van caravans en campers met grijze bewoners.

Voor ons in deze buurt geen bezoeken aan ons bekenden, maar heerlijk toertjes fietsen over de Hoge Veluwe. Dat doen we dan bijna altijd via de zogeheten knooppunten routes, een ieder intussen wel goed bekend, neem ik aan. En nu wij er dan veelvuldig gebruik van hebben gemaakt is mij opgevallen dat, behalve een gegarandeerde fraaie en interessante rit deze tripjes ook vaak een soort puzzeltocht zijn. Tevoren wordt er in de omschrijvingen o.a. vermeld dat de bordjes met de nummers altijd op ooghoogte aangebracht zijn in de rijrichting, maar niets is minder waar. Ik kan echt niet meer terughalen hoe vaak ik ondersteboven zittend op mijn fiets en achterstevoren, onder mijn oksels door op zoek moest naar het juiste nummer om onze tocht voort te kunnen zetten. Ook de grootte van de bordjes kunnen plots sterk verschillen; ben je net gewend rechts voor je te kijken naar een nummer op een bord ter grootte van een vierkant ontbijtbord aan een paal gehecht, ontdek je dat je verder moet met bordjes welke geslonken zijn tot een formaat van sierlijke onderzetters van een theeservies. Of, als je het bijna wilt opgeven toch nog juist op tijd om niet ten prooi te vallen van diepe wanhoop, het goede nummer om de hoek aan de verkeerde kant van de rijrichting, een beetje verstopt achter een niet op tijd gesnoeide struik, op een laagstaand paaltje ontwaard en hup maar weer, dan helemaal opgelucht de tocht voort kunt zetten.

Wellicht worden er per gemeente vrijwilligers gevraagd de routes uit te zetten als taakstraf bijvoorbeeld en zitten daar dan grappenmakers onder of pestkoppen. Of worden de verwarringen juist aangebracht door lieden die het goede voor hebben met de steeds groter wordende groep oudere mensen en ons wakker en bij de les willen houden. 

Wie het weet mag het zeggen!

  

Deze blog schrijf ik op de boerencamping in Wijster op drie kilometer afstand van de plek waar morgen het feest wordt gehouden ter ere van de vijftigste verjaardag van onze oudste zoon Peter. Het schijnt een feest te worden dat vooral buiten in het veld plaats gaat vinden.

  

Het belooft een zomerse dag te worden; wat een bof!!

 

 

 

17 Augustus

Vandaag fijn buiten zitten in de tuin van Peter&Marloes in Hoogeveen sinds opnieuw een periode van veel nattigheid in de atmosfeer; het lijkt even zomer te worden en dus genieten maar!! 

 

Trouwens tijdens onze week in Den Haag samen met Rick waren de weergoden ons best wel aardig gezind; we hebben daar prachtige fietstochten in- en rondom Den Haag gemaakt en ook zeer fraaie wandeltochten, vooral in het duingebied tussen Kijkduin en Scheveningen. Ook Nederland kent zijn pracht en praal wat de natuur betreft:

.

  

Rick ging tijdens ons verblijf bij hem in huis zichtbaar vooruit in zijn herstel betreffende zijn heupreparatie en aan het einde van ons verblijf daar werd er al voorzichtig gesproken over enige werkzaamheden te gaan hervatten bij zijn werkgever KPN en tijdens het schrijven van deze blog kwam het bericht tot mij dat hij inderdaad gezien is op de werkvloer.

Onze week bij Rick is omgevlogen en wij kijken er met tevredenheid op terug.

 

Wij zitten nu in de derde week van ons verblijf in Hoogeveen en hebben sinds afgelopen zondag onze kleinzoon Jasper te logeren.

De olympische spelen zijn in volle gang en via alle media komen de resultaten, verslagen, meningen en roddelverhalen dagelijks tot ons.

Onze camper heeft vorige week na 45000 km, een grote beurt gehad en is nu, wat de techniek betreft, weer klaar voor de volgende 45000 km. Het is te hopen dat dit dan ook maar gaat uitkomen, want onze plannen zijn om nog vele kilometers te gaan vreten.

 

Omdat mijn paspoort aan het einde van dit jaar gaat verlopen heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om in een zogeheten grensplaats een nieuwe aan te vragen. Enschede is zo’n plaats en niet al te ver hier vandaan. Tegenwoordig is dit document 10 jaar geldig en kan ik dus weer even vooruit! Ik was lange tijd niet in een Nederlands gemeentehuis geweest en keek mijn ogen uit hoe alles daarbinnen nu geregeld is omtrent activiteiten t.a.v. de burgers; in de landen waar ik dan enige ervaring heb opgedaan, kan men daar een puntje aan zuigen, alhoewel de uiteindelijke afhandeling van zaken toch afhankelijk is van de ambtenaar in kwestie en dan zijn er toch weer raakvlakken met onze zuidelijke buren.

Zo tijdens ons verblijf hier krijgen we ook geregeld aanloop van bezoekende familie en vrienden en dat is natuurlijk heel gezellig en ook met de omwonende buren beginnen de gesprekjes op gang te komen;  om dan toch niet al te veel aan het sociale leven hier gewend te raken wordt het tijd dat we volgende week weer ons zigeunerleven gaan hervatten. De buurvrouw uit Quarante en vrienden uit Boisset missen ons en belden ons op om te vragen hoe het toch met ons was, maar vooral wanneer we weer thuis komen; gezien het plan moeten ze nog tot eind september wachten. 

Na het feestje van Peter zijn vijftigste verjaardag zal het huiswaarts gaan.

 

23 Juli 2016

Nu de zon al weer duidelijk eerder ondergaat, moet ik regelmatig terugdenken aan die schitterende lange avonden welke uiteindelijk uitmondden in de Midsummer; voor ons betekende dit dat wij wekenlang het donker bijna niet gezien hebben.                                                                                 Maar piano aan terugzakken naar de lage landen konden we toch ook weer geweldig genieten van de steeds maar weer afwisselende landschappen: van de fjorden die dan misschien minder spectaculair waren, zo op het eerste gezicht, maar evengoed erg fraai en een ondegaande zon is dan ook een gegeven om in stille bewondering gade te slaan.  

Ergens in zuid Noorwegen op een camping vroeg een Noor mij of wij zin hadden in verse vis en ik hoefde daar niet lang over na te denken en reageerde dus positief naar hem. Hij toverde een emmer vol vis tevoorschijn, zopas gevangen in het fjord en bood deze mij aan. Gezien onze behuizing en het daarbij behorende meubilair met apparaten, zei ik hem dat een emmer vol wat veel was, maar dat twee vissen voor ons ruim voldoende waren; dat betekende zo wie zo dat we daar dan zeker een keer of vier/vijf van zouden kunnen eten. Het waren behoorlijk uit de kluiten gewassen jongens. Volgens de visser was het Godfish wat hij ons gaf en dat zou betekenen dat het kabeljauw was, maar wij betwijfelden dat. De vissen smaakten er niet minder om; tjonge wat waren die heerlijk.

Zo rondtrekkend met en in onze camper waren we altijd, als we op een volgende verblijfsplaats aankoersten, benieuwd hoe of wat de mogelijkheden zouden zijn voor de honden, maar natuurlijk ook voor ons om de nodige rek-, strek- en wandel/sprint bewegingen te kunnen doen. Nou, in de directe omgeving van onze laatste camping in Denemarken was daar ruim voldoende mogelijkheid voor. Zo kronkelde daar o.a. langs de grillige zuidkust een ruim zeventig kilometer lang pad dat het 'Gendarmepad' heette. Uiteindelijk mondt dit pad uit in Duitsland.                                                                           Op de camping verbleven dan ook steeds weer gasten die daar dan een nachtje doorbrachten en de andere dag verder trokken. Zoals hier in nederland bij 'het Pieterpad' het geval is.   Zo ontwaarde ik toen ook achter een haag, een meter of dertig voor ons, een tent met enkele spelende jongens. Toen ik nog eens keek zag ik ook twee meisjes en even later een papa met een klein ventje en toen ook snel de mama die nog een baby tevoorschijn haalde uit een wandelwagen. de volgende dag werd er in een sfeer van vriendelijke discipline de boel weer bijeen gepakt en we zagen dat papa, mama en de vier oudste kinderen, van ca. 6 - 12 jaar bepakt met ieder een rugzak naar draagvermogen hun weg zouden vervolgen en de oudste jongen ook nog de moderne kinderwagen duwde met daarin het jongste kindje, maar ook ruimte biedend voor het andere nog kleine ventje, dat de trip begon aan de hand van zijn vder.             Toen ook wij ze nog uitzwaaiden, zagen we tevens dat mama in haar buik welhaast zeker nog een kindje in aanwas mee droeg.   Op dat moment dacht ik dat zo'n groot gezin heden ten dage toch wel een unicum is, maar bij het schrijven van deze blog kan ik nu vertellen dat wij tijdens onze fietstocht eergisteren in de buurt van Ommen opnieuw verrast werden door een voor ons fietsende groep, bestaande uit moeder met kar achter aan haar fiets waarin een baby, in een stoeltje aan het stuur een klein wurm en nog vijf rondom haar kwetterende en fietsende kinderen van oplopende leeftijd.                                   Opnieuw vertederend om te zien, maar toch ook wel opvallend!      

Hierbij nog een paar plaatjes die bij ons warme gevoels oproepen aan een bijzondere reis door Scandinavië:                                                                                                                                                                                                                                

Een mooie tijd, maar eenmaal hier in Nederland kunnen we ook opnieuw genieten van de afwisselende natuur en heerlijk daar doorheen lange tochten op de fiets en per voet maken.             Zo zijn we een paar dagen rondgetoerd in de gemeente Vlagtwedde (Groningen), vervolgens naar Collendoorn in Overijssel gegaan en min of meer tussen honderdduizenden kippen gekampeerd en nu aangeland in Wateringen op een minicamping: een Oase tussen de drukte en grootschaligheid van Den Haag en Rotterdam. Het is hier ook weer prachtig al zullen we hier maar kortstondig lijfelijk zijn. Vanmiddag komt Yvette, onze schoondochter, wat bagage en de honden halen en peddelen wij vervolgens naar Den Haag om aldaar een week bij onze Rick door te brengen.                                            Wellicht kunnen wij tot enige steun zijn bij zijn verwerking en verwezenlijking van zijn revalidatieproces.                          Geen gemakkelijke opgave voor hem, maar hij bijt zich er manmoedig in vast heb ik intussen begrepen.

          


29 juni 2016

Rondrijdend in Denemarken, Zweden en Noorwegen werden wij meerdere malen overrompeld door het Stendhalsyndroom; zo overweldigend was de schoonheid van de natuur die wij mochten aanschouwen: groot open gesperde ogen, de mond wat openhangend en bijna niet in staat iets zinnigs te zeggen, laat staan er over te schrijven. Slechts een schuchtere poging zou ik kunnen opbrengen om het weer te geven een daarmee het echte wonder van deze natuur niet kunnen weergeven en dus laat ik de verbeelding aan de lezer dezes over.

  

Denk aan de fraaie bossen van Koningin Margaretha met de vele eeuwenoude statige bomen die zo omvangrijk zijn dat als je er een rondje omheen gelopen bent, je al een kleine wandeling gemaakt hebt of de 96000 meren van het Zweedse rijk of het rondje van de 500 km lange wildernis route waarbinnen o.a. de grootste populatie beren van deze aarde rondlopen naast wolven, rendieren, elanden, zwijnen en wat zo meer aan kleiner wild.

  

En hoe zou ik in vredesnaam de besneeuwde hoogvlaktes in Noorwegen moeten omschrijven met nog bevroren meren en dan de grillige fjorden met de prachtigste watervallen van  bijv. meer dan 200 meter en waarvan de zon op een gegeven moment op de dag zorgt dat er een regenboogeffect ontstaat.

  

En omdat er in heel Scandinavië het zogeheten ‘Allemansrecht’ geld is het redelijk gemakkelijk overal te kunnen komen en genieten; ook al ben je eigenaar van een terrein wil dat niet zeggen dat anderen daar niet mogen zijn en/of verblijven; natuurlijk dienen dan wel de fatsoensregels in acht genomen te worden, maar dat spreekt immers vanzelf!! En het is echt waar: het is hier overal schoon en op een kleinigheidje hier en daar na, zie je geen rotzooi op straat of langs de weg, laat staan ergens midden in een bos.

De toegankelijkheid van dit alles is goed geregeld ook al zijn de wegen in Zweden duidelijk breder en beter onderhouden dan in Noorwegen. Met name de westkust waar de fjorden zich diep het land in hebben uitgestrekt is nog lang niet klaar voor het zich thans al opdringend verkeer van moderne voortuigen, waarbij onze camper bij lange na niet de grootste is. Werkelijk wonderbaarlijk wat daar allemaal zoal rondslingert op meestal te smalle wegen, waar sommige voertuigen nauwelijks oppassen, laat staan anderen kunnen passeren. En het is dus regelmatig noodzakelijk dat een aantal kampeerauto’s, auto’s met caravan, bussen, vrachtauto’s, etc. achteruit moeten maneuvreren om dalend tegemoetkomend verkeer door te laten. Meestal gaat het er hierbij wel gemoedelijk aan toe ook al zijn er spannende momenten bij.

  

Met name in Noorwegen zijn heel veel tunnels aangelegd en daarmee dus de toegankelijkheid eenvoudiger gemaakt om zowat overal te kunnen komen; opmerkelijk voor ons was om midden in tunnels op rotondes te stuiten en de keuze gemaakt kon worden van richting te veranderen.

 

Gezien de hoeveelheid bomen en daarmee de enorme houtvoorraad is het niet verwonderlijk dat, vooral buiten de steden, de huizen/gebouwen van hout zijn gemaakt; ook kan de isolatie hier natuurlijk mee te maken hebben. Opvallende gebouwen staan er hier en daar overal wel, maar de zogeheten staafkerken in Noorwegen zijn hiervan toch vernoemenswaard. Geen spijker of schroef is bij de bouw eraan te pas gekomen; zwaluwstaart- en inkeping verbindingen zorgen voor een goede samenhang van alle onderdelen. De grondlegging van deze manier van bouwen dateert uit de tijd van de vermaarde Viking schepen.

  

 

Ook al waren onze verwachtingen tegenovergesteld, honden dienen in dit jaargetijde ten allen tijde aangelijnd te zijn en slechts bij hoge uitzondering is hier en daar een stukje terrein waar ze los mogen, zij het wel dat zij ook dan steeds onder controle van het baasje moeten zijn. 

En tja, dat is niet zo eenvoudig van een paar jachthonden.

Is eenmaal een spoor in de neus gedrongen dat is het, in elk geval bij onze viervoetige vrienden, bijna onmogelijk ze onder controle te houden zonder aangelijnd te zijn. Iets makkelijker wordt het als er tenminste één aan de riem zit, maar ook dan kan het wel eens mis gaan. 

Wij zijn ook lang niet altijd even consequent als we ons onbespied wanen ergens in een groot stuk bos of aan een lange strook leeg strand. Zo waren we laatst op een rots-en bosachtige kuststrook van een fjord en dachten dat Sam en Noa wel even tegelijk hier even los konden snuffelen vlak voor het slapen gaan.

  

En dan zul je het altijd zien: ook tenminste één vet konijn en een rank reetje dachten daar ook onbespied te zijn, maar niet voor onze rakkers met hun scherpe reukvermogen dus. Een vredige avondwandeling veranderde plots in een wilde jachtpartij en wij zagen en hoorden Sam achter een ree razen en Noa met een gillend konijn voorbij snellen richting camping. 

Afijn, we zagen ze al gauw niet meer en konden slechts hopen dat het, zoals meestal, wel goed zou aflopen. Terug op de camping zag ik Noa al bij de camper en Sam kort daarna ook: vreselijk smerig maar zonder buit. Het hertje zal het wel overleefd hebben en t.a.v. het konijn durf ik geen uitsluitsel te geven. Om ons heen kijkend konden we aannemen dat niemand op het dun bevolkte kampeer terrein het drama gezien hadden, maar de volgende ochtend bleek wel dat Noa haar linker voorpoot geblesseerd was. Bij nadere inspectie was een teennagel er geheel uitgetrokken/gescheurd. We hebben haar behandeld door de wond goed schoon te maken en te ontsmetten en vervolgens met een desinfecterende spray te beschermen.

Na een dag of vijf kon ze haar pootje weer volledig belasten en weer lustig voor ons uit dartelen. Het is mij onbekend of er een nieuwe nagel zal groeien of dat zij het met een nagel minder moet doen voortaan.

 

Vanaf vandaag zijn we terug in Denemarken en staan op een camping ergens aan de Sont.

  

Het is gaan regenen en dat is dan meestal ook een goede reden voor het schrijven van een blog. Natuurlijk hadden we wel meegekregen dat het in Midden-Europa behoorlijk van jetje is gegaan wat betreft het weer, maar in Scandinavië boften we met de nodige zonneschijn en goede temperaturen tot nu toe. De voorlopige verwachtingen zijn veel regen in de komende weken. 

We gaan het zien/meemaken.

 

 

12 juni 2016

Onze zoon Rick is vorige week rijdend op zijn mountainbike zwaar ten val gekomen en heeft daarbij zijn heup ernstig gebroken. De operatie was zeker geen alledaagse klus en hij ligt nog min of meer gekluisterd in het ziekenhuisbed alwaar hij, zoals hij zelf in een blog beschrijft, als een baby stapje voor stap kan gaan beginnen op te krabbelen; de verwachting is dat dit maanden in beslag gaat nemen.

 

In de voorlaatste blog ben ik te haastig geweest om een begin te maken met kond te doen van onze reiservaringen nadat we Nederland weer verlaten hadden, want ik was totaal vergeten te verhalen omtrent ons laatste verblijfplaats in Amen, een gehucht nabij Assen. Een gezellige boerencamping met de altijd opgewekte bedrijfsleider Rudi. We waren daar nog nooit geweest, maar het voelde gewoon vertrouwd aan en konden met de honden ook prachtig in de nabije omgeving in de uitgestrekte bossen wandelen. Niet ver daar vandaan is het voormalige kamp Westerbork gelegen en daar rondwandelend, en ook nog op 4 mei, was opnieuw indrukwekkend; vooral de vermelding op de lange rij palen langs de weg van hoeveel mensen er op een bepaalde datum waren afgevoerd richting het vernietigingskamp, kwam keihard binnen. 

 

We hebben daar ook de verjaardag van Femmie gevierd; ’s ochtends kwam er al vriendin Joke koffie drinken en in de namiddag gaven Peter, Marloes, Tijs, Rosan, Ilona en Siebe acte de présence! Het was schitterend weer die dag en samen hebben we deze afgesloten in een goed Schots Restaurant te Hooghalen.

Op zaterdagavond daarna werden wij opgehaald door Peter en Tijs om mee te gaan naar een schouwburg in Assen alwaar onze Rosan mee schitterde in een in één dag ingestudeerde geïmproviseerde voorstelling; volgens mij zit er wel een actrice in die griet!

 

En nu staan we dan, na vier etappes, in Ramsele, een dorpje gelegen in midden Zweden; het is al zo vėr naar het noorden dat het hier nog nauwelijks donker wordt rond deze tijd. Bijgaande foto is even voor middernacht genomen.

De camping waarop we staan is uitgestorven, maar na telefonisch overleg met de eigenaars mochten we daar wel een plekje zoeken; er is stroom en een gebouwtje met sanitair bleek geopend. Wij voelen ons weer als koningen zo rijk!

Op weg hier naar toe kwamen we op een gegeven moment voor een barricade stil te staan; het bleek dat er een heftig ongeluk een eind verderop, al in alle vroegte, had plaats gevonden en er een andere route genomen moest worden, maar zonder kaart was dat nog best wel een probleem. 

Gelukkig waren wij niet de enigen op dat moment voor die barricade; er stond al een auto voor ons en daaruit kwam een man naar ons toe met een kaart in zijn hand om te overleggen hoe we het beste konden rijden. Het bleek dat hij toevallig ook op weg was naar het zelfde dorp en hij nodigde ons toen uit om achter hem aan te rijden om zodoende later weer op de goede weg te komen zodat de TomTom het weer over kon gaan nemen.

Zogezegd, zo gedaan, al moest ik wel flink aan de bak om met onze zware kampeerauto in het spoor te blijven van deze sportieve rijder! Maar na zo’n zestig kilometer kon ik hem toch het sein geven dat we het verder wel weer zonder hem zouden vinden.

 

Het is ons opgevallen dat over het algemeen de aard van de mensen in Scandinavië in eerste instantie wat anders overkomt dan dat wij gewend zijn in het zuiden van Europa; het lijkt wat stugger, meer op zichzelf. Op straat wordt niet of nauwelijks gegroet bijvoorbeeld, maar eenmaal contact hebben we toch al meerdere malen prettige ervaringen gehad.

Ook uit eten gaan of ergens wat drinken op een terras gaat hier anders; vanaf Nederland tot aan de Algarve worden we als gasten vriendelijk ontvangen en verder bediend op onze wenken, al moeten we daarvoor natuurlijk wel betalen, maar hier kom je een eetgelegenheid binnen of gaat zitten op een terras en er gebeurt niks. Dan kom je er al gauw achter dat je zelf weer in de benen moet om te gaan krijgen wat je zo graag wilt hebben. Andere lieden op het terras bijv. zien ons dan wel zitten, maar geven geen enkele aanwijzing.

Overigens is het vooral in de dorpen echt zoeken naar een terras/restaurant; enorm in tegenstelling met de zuidelijke landen alwaar je vaak eerst een terras ziet en vervolgens een dorp er omheen.

Omtrent alcohol is ook duidelijk dat je daar je best voor moet doen om dit te verkrijgen; niet in supermarkten, maar in speciale, daartoe ingerichte winkels kan men een fles wijn of andere alcohol houdende dranken kopen. En om het restant wijn dat in de fles zit na het eten mee te nemen naar huis om dit aldaar te gebruiken is niet mogelijk, ook al is er voor de gehele inhoud betaald! Dus geen fles, maar een glas wijn vragen bij het eten.

Voor veel mensen die niet zo goed om kunnen gaan met drank natuurlijk wel een flinke drempel.

Het is hier ook duidelijk schoner dan wij kennen uit andere oorden. Ook het straat/weg beeld is totaal niet vervuild met allerlei schreeuwende reclame teksten op levensgrote billboards; de reclame die gemaakt wordt is aangebracht op oude aanhangers van vrachtwagens welke dan langs de weg in een weiland of langs een bosrand staan opgesteld. En alles bij elkaar is wat wij na zo’n duizend kilometers gezien hebben aan reclame aanzienlijk minder dan bijv. rondom een willekeurige stad in Nederland te zien is.

 

Zweden is dan wel een uitgestrekt land met bijna de helft minder inwoners dan Nederland, maar wel elf maal zo groot, toch is er over het algemeen een streng beleid omtrent honden. Deze moeten veelal aan de lijn gehouden worden en dat valt voor die jachthonden van ons niet altijd mee en ook niet voor ons natuurlijk: twee van die trekkers aan je armen. Dus houden wij ons lang niet altijd aan de voorschriften; in overleg met omwonenden en of campingbeheerders zoeken we dan de stille oorden op waar men zou kunnen verwachten nauwelijks of geen andere zielen tegen te komen. Het gaat wel eens mis en een enkele keer, ook goed mis doordat onze Sam weleens onverwachts een andere hond(je) om een of andere reden op zijn nogal ruwe wijze de les wil lezen; meestal is dat ook een hond aan de lijn bij iemand anders.

Zo ook een paar dagen geleden: tijdens de wandeling die Femmie met hen maakte, dook hij plotseling op het hondje dat aan de lijn liep bij een vrouw uit de omgeving; Femmie wis niet meer wie het hardst gegild had, de mevrouw of het hondje, maar na excuses ging de wandeling verder. De andere dag echter werd zij opgewacht door een man, die de neef van de betreffende vrouw was, met de mededeling dat er aangifte gedaan zou worden en hij graag onze gegevens zou willen hebben. Het hondje was namelijk geblesseerd aan een oortje en moest naar de dierenarts. Dit bezoek en behandeling was dermate prijzig en de eigenaresse dermate armlastig dat zij door aangifte te doen wellicht een vergoeding van ons zou kunnen krijgen.

Nou, wat ons betreft was het niet nodig daarvoor aangifte te gaan doen; wij waren wel bereid de rekening van de dierenarts te betalen en zo liep deze gebeurtenis voor iedereen goed af. Achteraf wel een prijzige wandeling!

 

Na ons eens goed geïnformeerd te hebben over het hoge Noorden, hebben we toch besloten ons niet te wagen aan een eventueel weer(s)barstig avontuur, maar hebben besloten linksaf te gaan als wij hier vertrekken om zodoende de richting van Noorwegen op te gaan.

 

22 mei 2016

In het begin van deze reis letten wij er niet zo op, maar langzamerhand werd het steeds duidelijker dat er dit jaar wel heel veel koolzaad verbouwd wordt in alle landen waar wij tot nu toe door trekken; talloze hectares achtereen knalgele enorme velden met koolzaad! Het lijkt wel dat er vanuit Brussel een aanmoediging naar de boeren binnen de EU is gedaan dit te doen om een of andere reden. Het is in elk geval een prachtig gezicht.

  

 

We hebben al weer op een variëteit van campings gestaan in meerdere landen en één bijzondere daarvan was een fort uit de negentiende eeuw in Charlottelund, een stadje vlakbij Kopenhagen. Via een ophaalbrug komt men in een door hoge dijken omringd terrein alwaar plaats is voor een vijftigtal ruime kampeerplaatsen. In de dijken zijn op diverse plekken bunkers gevestigd/verstopt en batterijen enorme kanonnen staan nog altijd gericht op de Sont. Wat zal dat een spektakel gegeven hebben toentertijd! Maar voor de huidige veiligheid mocht dit alles niet meer baten, want de bezoeker wordt duidelijk aangeraden de eigen spullen goed op te bergen omdat het gevaar van rovers nog immer aanwezig schijnt te zijn. 

  

Enkele van de bunkers zijn verbouwd tot moderne sanitaire ruimtes ten behoeve van de kampeerders een tevens vindt men daar ook een goed geoutilleerde keuken en een huiskamer waar de lieden die met weinig onderweg zijn gretig gebruik van maken natuurlijk. Alle campings die wij gezien hebben in Denemarken en Zweden hebben wel zo’n ruimte!

 

Gezien de tijd waarin wij leven wisten we natuurlijk wel het een en ander van Kopenhagen, maar er werkelijk zijn is toch een ander verhaal; het is een schitterende stad, fraai uitgedost met prachtige gebouwen, pleinen, parken, havens en nog meer toeristische trekpleisters.

  

We hebben nog geprobeerd bij Koningin Margaretha || een kopje thee te drinken, maar we kwamen op de koffie!

  

Heel bijzonder is dan de wijk: “Christiania”, een voormalige kazerne welke door hippies eertijds gekraakt is en door hen als een zelfstandige enclave van Kopenhagen is uitgeroepen en tot nu toe gedoogd- en als toeristische plek uitgebaat wordt door de stadsbestuurders.

Enorm ogen-uit-de-kast-rollend om daar rond te lopen; de lucht is bezwangerd door hasjlucht en overal muziek die daar gepast is. Opvallend uitgedoste lieden, aan een joint lurkend of iets verkopend. Het is denkbaar dat als je daar een middagje doorbrengt, je er dan min of meer stoned vandaan komt, alleen al door de lucht die je in ademt.

Femmie heeft aldaar nog een leuk gekleurde flodderbroek gekocht bij een rasta figuur; terwijl ze de broek paste, kon ze op hem leunen om haar evenwicht niet te verliezen. Toch aardig van hem, maar afdingen lukte niet.

  

 

Natuurlijk hebben wij het meisje van en uit de zee ook gedag gezegd.

Pech heeft ons deze reis ook weer eens bezocht; allereerst was daar de kraan van het keukenblok die het begaf. Het begon langzaam, maar al snel konden wij alleen water uit deze kraan krijgen door de kraan uit de badkamer open te zetten zodat er dan ook weer druk op de kraan van de keuken kwam. Lastig dus en via google/internet kampeercentra’s in de buur van onze route opgezocht waar eventueel een kraan voor onze camper te koop zou kunnen zijn. Ik kan alleen maar zeggen dat er goed met ons mee werd gedacht maar bij de vierde zaak was het ook raak, al moest de kraan wel besteld worden en wij dan vier dagen later terug konden komen om deze dan ook op zijn plaats te monteren. Voor ons was dag geen probleem en de afspraak werd vastgelegd voor vrijdag 20 mei om tien uur. Ondertussen kampeerden wij dus in het hierboven genoemde fort.

Donderdags zat ik zo rond een uur of twee lekker uitgezakt in het zonnetje wat te lezen en wat om mij heen te koekeloeren toen mij plots een donkere smet op het rechter achterwiel van de camper opviel; eerst dacht ik nog dat het een natte plek was, maar bij nadere inspectie bleek het een scheur te zijn ter hoogte van de velg en dat greep mij gelijk bij de strot. Een veel te gevaarlijke situatie om mee verder te rijden en zeker met de nodige snelheid!!

Okay, hier moest gehandeld worden; de adrenaline in mij begon drastisch te bruisen. De andere dag stond de afspraak op dertig km afstand ’s morgens vroeg gepland om de kraan te vervangen en voor die tijd moest ik aan een nieuwe band op het getroffen wiel zien te krijgen. Met behulp van de receptioniste van de camping kon ik nog diezelfde middag  terecht als ik daar maar ruim voor vijf uur aanwezig was. Dat bekende dus dat ik de camper rijklaar moest maken: loskoppelen van het elektra, alles binnen opruimen en laden en kasten goed sluiten, etc.. Maar…….., terwijl ik per fiets van onze kampeerplek was vertrokken om iets te gaan regelen, was Femmie met de honden gaan wandelen en had natuurlijk onze kampeerauto goed afgesloten en ik kon er dus niet meer in. Paniek kwam om de hoek kijken, maar er zat niets anders op dan opnieuw op de fiets springen en zo snel mogelijk Femmie vinden om de sleutels te krijgen en waarachtig lukte dit binnen het half uur en kon ik op weg gaan om nog ruim op tijd bij de bandengarage aanwezig te zijn waar ze toch de juiste band niet voor mij hadden. U begrijpt, de druk werd opgevoerd! 

Ook nog toen mij werd duidelijk gemaakt dat ik niet één band nodig had maar vier!! Veiligheidshalve worden er zo wie zo altijd twee wielen, voor of achter, van nieuwe banden voorzien en omdat bij onze camper de banden op de voorwielen over niet al te lange tijd ook aan vervanging toe zouden zijn, was het zeer verstandig om nu dan maar alle vier de wielen van een nieuw dek te voorzien. Het goede nieuws was dat ik de andere dag om negen uur al te recht kon om geholpen te worden.

En om een lang verhaal iets in te korten is alles op zijn pootjes terecht gekomen: na telefonisch contact konden wij bij de kraan-verwissellaar ook wel later komen en werden we bij de banden specialist correct de andere dag vroeg geholpen.

Rond het middaguur konden wij ons op weg begeven richting Zweden.

 

Via de overbrugging van Kopenhagen naar Malmō hebben we de tocht over van de Sont gedaan; het is een 22 km lange oversteek die opmerkelijk genoeg begint met enkele kilometers door een tunnel te rijden, maar dan strekt de brug zich toch duidelijk voor je uit. Halverwege verwissel je dan van land en voordat we aan het einde van de brug echt Zweden in konden rijden werden we goed gecontroleerd door de politie die onze paspoorten, ook die van de honden, zorgvuldig  bestudeerde.

Onze eerste halte in dit land is een camping bij zee in Halmstad. Vanaf 1 mei geldt hier de regel/wet dat honden aan de lijn moeten en nergens los mogen lopen; dat is dus een tegenvaller voor ons alle vier. Hopelijk is het hogerop soepeler.

Gisteravond met nog een regel kennisgemaakt: wij gingen uit eten en zoals ik dat wel vaker doe, bestel ik er dan een fles wijn bij waarvan we dan wat drinken tijdens de maaltijd en vervolgens de fles met het restant mee naar huis te nemen om de inhoud als nog op een ander moment te kunnen ledigen. Maar toen ik ging betalen met de fles in de hand werd deze min of meer uit mijn hand getrokken en werd mij klip en klaar verteld dat het in Zweden verboden is alcoholische dranken mee het restaurant uit te nemen. En het kon ze niets schelen dat ik wel voor de hele inhoud betaald had. 

Voortaan hier maar per glas bestellen dus.

 

 

 

1 Mei 2016

Heel voorzichtig en uiterst langzaam komen we weer tevoorschijn vanuit een lentewinter, haperend naar de echte lente wellicht? Want tjonge, tjonge, wat was het koud, nat en winderig tot en met gisteren met temperaturen van rond en onder het vriespunt , maar aan het einde van die dag kon je toch merken dat er wat aan het veranderen was en dat zet aarzelend door deze zondagochtend. En ook de vooruitzichten voorspellen warm weer na eerst nog een tipje a.s. dinsdag maar dan zal het toch echt losbarsten; niets zo onbetrouwbaar dan het weerbericht, maar deze keer klampen wij ons daar toch maar aan vast!!

 

Terwijl ik bovenstaand  terug lees besef ik dat ik dat stukje wel heel erg onder uit de sombere zak heb geschreven, maar niet alles was zo rampzalig, want bijv. de familiedag viel toch wel enigszins mee; ondanks dat geregeld zwarte samengeperste wolkenmassa’s onze richting kwamen aan drijven, ontlaadde deze gelukkig lang niet altijd zodat we het redelijk droog hielden en ons programma goed konden doen.

In het pittoreske gedeelte van het stadje Elburg, gelegen na de inpolderingen, aan het Drontermeer, kwamen we met z’n tienen samen in het restaurant genaamd: ’t Olde Regthuys. Allereerst natuurlijk een lekker bakkie koffie met heerlijke appeltaart, gepaard gaande met een flinke dot slagroom en toen kwamen vanzelf de gesprekken los.   

Na de lunch een stukje lopen over de met kinderkopjes belegde straatjes naar de haven waar o.a.  de Botter Museumwerf "de Hellege" van de STICHTING TOT BEHOUD ELBURGER BOTTERS gelegen is.

Juist deze 23e april ging dit museum voor dit komende jaar van start en na een vriendelijke ontvangst kregen we een rondleiding van een welbespraakte en zeer deskundige vrijwillige medewerker van de stichting; samen met zijn vertelkunst, de foto’s, filmpjes en modellen van diverse vang-technieken, botters en materialen, kregen we een duidelijk beeld van het leven en werken van de Elburgse vissersgemeenschap. Het werd zonneklaar dat, mochten daar al romantische gedachten over bestaan, deze na deze rondleiding wel overboord gespoeld waren; het was een sober, vaak ook arm, hard leven.

Vermoedelijk zullen de nabestaanden van de vissers, die erg kwaad waren vanwege de inpolderingen en sommigen uit diepe frustratie zelfs hun schepen stuk maakten en lieten zinken, vandaag de dag niet zo rouwig zijn! Eigenlijk is het vestinggedeelte van Elburg één groot museum waar de toeristen graag naartoe gaan en nu meer geld in het laatje brengen dan de paling van eertijds.

Een club van de huidige generatie heeft de eerder genoemde stichting opgericht en heeft een stel oude botters opgekocht en misschien wel hier en daar bij elkaar geraapt en de vaartuigen opnieuw leven ingeblazen. En de toerist kan zo’n schip huren of met begeleiding een rondvaart over het Drontermeer houden.

  

  

  

Ons gezelschap liet zich als gasten fêteren en dachten een rustige onderhoudende zeiltocht te ondergaan en dat was ook wel gelukt als de schipper mij niet had gevraagd even aan het roer van de botter te staan terwijl hij met zijn matroos een bakkie koffie met gebak deden. Op een gegeven moment ontstond er verwarring omtrent mijn stuurmanskunst en werd ik gemaand wat meer naar links te gaan om vooral tussen de rode en groene tonnen, in de vaargeul te blijven varen. Nu stond ik dus aan het roer naar voren te turen en de schipper die mij aanmaande stond naar mij toegekeerd met als gevolg dat zijn: “naar links” door mij in eerste instantie ook zo letterlijk werd uitgevoerd, maar eigenlijk dus “naar rechts” moest zijn! En dan ben ik ook nog eens kleurenblind als het om de kleuren rood en groen gaat!!

  

Ook al corrigeerde ik in mijn hoofd meteen het ontstane misverstand door het roer om te gooien/duwen, ging de uitvoering vanwege de lompheid van de botter veel te langzaam en voelden wij een lichte siddering onder ons en lagen wij stil op een zandplaat. De schipper probeerde nog het een en ander, maar zijn verwoede pogingen liepen op niets uit ook al ontdekte hij wel dat de ‘achteruit” het niet deed en dat was een geluk bij een ongeluk, want bij het binnenvaren en aanmeren van de botter in de haven moet je de motor van het schip op ’t laatst in zijn achteruit zetten om te remmen en als dat dus niet gaat dan knal je zo tegen de havenmuur!

  

Maar we moesten van die zandplaat zien af te komen en er zat maar één ding op: naar de vaste wal bellen voor hulp! en die kwam al snel door een kotter met weinig diepgang en een sterke motor op ons af te sturen.  Na eerst een vruchtloze poging ons los te trekken waarbij uiteindelijk het touw knapte, kwam de kotter langszij liggen en werd de botter aan deze vastgesnoerd en samen voeren wij gepaard met de nodige ‘grappen’ aan wal gebracht. 

  

Je kunt zeggen dat wij een mooi stukje spektakel voor ons geld hebben gehad.

De in zijn geheel fijne familiedag werd met een goed diner afgesloten en volgens mij ging een ieder weltevreden huiswaarts.

 

Wij gingen de andere dag naar Hoogeveen om daar ook een paar dagen door te brengen met enkele kleinkinderen uit Den Haag. Dat was gezellig en een welkome afleiding voor al dat slechte weer buiten.

Ook hebben wij bij een notaris in Meppel stukken ondertekend welke van belang zijn voor ons en onze kinderen. Ook de kampeerauto is een dagdeel in de garage geweest om de verfraaiing te voltooien van de verleden jaar opgelopen schade en ziet er dus nu weer prachtig uit.

 

Vandaag komen de echte bewoners van dit huis vanuit Italië naar huis en is vooral Femmie nu druk bezig de camper weer in te ruimen en het huis netjes achter te laten want wij gaan verder richting het noorden ook al is dat in dit geval maar een kleine dertig km; een camping vlakbij Assen. Daar blijven we enkele dagen om vervolgens verder te gaan naar Denemarken.